بیماری گموز پسته و رابطه آن با شوری - نهالستان فضائلی

بیماری گموز پسته و رابطه آن با شوری

بیماری گموز پسته و رابطه آن با شوری

 پسته یکی از درختان با ارزش در ایران و جهان است . از جمله  بیماریهای مهم این نبات در ایران بیماری گموز می‌باشد. در
نمونه‌برداریهای که از مناطق مختلف پسته‌کاری استان کرمان در طی سالهای
۱۳۷۰ و ۱۳۶۹ بعمل آمد، از درختان مبتلا به این بیماری گونه‌های
Phytophthora citrophthora و نوع گرمادوست P.cryptogea و از خاک اطراف
درختان گونه P.nicotianae جدا و بر اساس خواص مورفولوژیکی و سایر
مشخصات رویشی تشخیص داده شدند. نظر به اینکه غالب پسته‌کاریها در
خاکهای شور توسعه‌یافته است و بیماری گموز نیز در این مناطق شایع است
همکنش شوری و فیتوفترا در آلودگی ریشه‌های پسته مورد مطالعه قرار گرفت
. این آزمایش در محلول غذائی هوگلند با نصف غلظت انجام شد و از دو رقم
پسته شوری (صفر، ۱۲۰۰، ۲۴۰۰ و ۳۶۰۰ ppm کلرید سدیم) و گونه
P.citrophthora استفاده شد. تیمارهای شوری قبل و بعد از مایه‌زنی در یک
طرح کامل تصادفی بصورت فاکتوریل با شش تکرار اعمال شد. همچنین اثر
غلظتهای مختلف کلرید سدیم روی رشد، تولید اسپورانژیوم و رهاسازی
زئوسپور دو گونه P.nicotianae , P.citrophthora با استفاده از طرح
بلوکهای کامل تصادفی بصورت فاکتوریل در سه تکرار مطالعه شد. نه سطح
شوری (صفر، ۲۰۰۰، ۶۰۰۰، ۱۰۰۰۰، ۱۴۰۰۰، ۱۸۰۰۰، ۲۲۰۰۰، ۲۶۰۰۰ و ۳۰۰۰۰
میلی‌گرم در لیتر کلرید سدیم) روی رشد رویشی، چهار سطح شوری (صفر،
۴۰۰۰، ۸۰۰۰ و ۱۲۰۰۰ میلی‌گرم در لیتر کلرید سدیم) روی تولید
اسپورانژنیوم و چهار سطح شوری (صفر، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ و ۳۰۰۰ میلی‌گرم در
لیتر کلرید سدیم) روی رهاسازی زئوسپور گونه‌های مذکور مطالعه شد. تاثیر
تنش شوری در افزایش درصد آلودگی قطعات ریشه فقط در رقم فندقی بویژه در
سطوح بالای شوری مشهود و بود و در رقم بادامی دیده نشد. اثر تیمارهای
شوری قبل و بعد از مایه‌زنی نیز در هر دو رقم یکسان بود. همچنین بخشهای
بالائی، میانی و پائینی ریشه هر دو نبات درصد آلودگی یکسانی در اثر
مایه‌زنی با قارچ نشان دادند. همکنش شوری و قارچ روی طول و وزن خشک
ریشه بین دو رقم تفاوت داشت . در رقم بادامی تاثیر شوری و قارچ بسیار
کم بود و تفاوت خاصی بین تیمارهای مختلف دیده نشد. اما در رقم فندقی
طول و وزن خشک ریشه بین تیمارهای با و بدون مایه‌زنی تفاوت معنی‌داری
داشت . افزایش شوری تاثیر مشخص و معنی‌داری را روی رشد دوگونه
P.citrophthora و P.nicotianae گذاشت . از طرفی تفاوت رشد بین دو گونه
مذکور بویژه از سطح شوری ۱۰۰۰۰ میلی گرم در لیتر به بالا دیده شد.
بطوریکه میانگین رشد گونه P.citrophthora تا سطح شوری ۱۴۰۰۰ میلی گرم
در لیتر افزایش رشد دیده شد، سپس رشد روبه کاهش تدریجی گذاشت . اثر
شوری روی تولید اسپورانژیوم بین دو گونه مذکور و یک جداشده
P.citrophthora از خاک غیرشور نشان داد که شوری ۴۰۰۰ PPM باعث تحریک
تولید اسپورانژیوم در جداشده P.citrophthora از خاک شور شد، درحالیکه
در همان سطح شوری کاهش چشم‌گیری در تولید اسپورانژیوم دو گونه دیگر
دیده شد.در دو سطح شوری ۴۰۰۰ و ۸۰۰۰ میلی گرم در لیتر تفاوت معنی‌داری
بین ایندو جداشده وجودداشت اما در شاهد و سطح شوری ۱۲۰۰۰ میلی گرم در
لیتر این تفاوت ناچیز بود.

اثر شوری روی رهاسازی زئوسپور از
اسپورانژیومهایی که در آب مقطر استریل تولید شده بودند، نشان داد که
افزایش شوری تا سطح ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ میلی گرم در لیتر بترتیب در جداشده
P.incotianae و P.citrophthora حاصل از خاک شور حداکثر تعداد زئوسپور
آزاد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *